बड़े लोगों से ताल्लुक़ नहीं रखना चाहिए…
क्योंकि उनकी बातें रौशनी नहीं,
अक्सर फ़रेब होती हैं।
हम उन्हें ख़्वाब समझ लेते हैं,
और खुद को उन्हीं में गुम कर बैठते हैं।
वो वादे बहुत ऊँचे करते हैं,
हम अपनी हसरतें ज़मीन पर छोड़ आते हैं।
हम यक़ीन करते रहते हैं,
और वो हमें सिर्फ़ एक कहानी समझते हैं।
जब उम्मीद टूटती है, तो दर्द सिर्फ़ दिल में नहीं होता,
रूह तक सज़्दा-ए-ख़ामोशी में झुक जाती है…
લોકો જરૂર મુજબ પ્રેમ કરે છે,
કામ પૂરું થાય એટલે સંબંધ પણ બદલાઈ જાય છે.
જેને કાલ સુધી આપણો સાથ સૌથી જરૂરી લાગતો હતો,
એજ આજે આપણાં અસ્તિત્વને પણ પ્રશ્ન કરે છે.
સંબંધો હવે લાગણીથી નહીં,
સુવિધાથી માપવામાં આવે છે.
જ્યાં સુધી આપણે કામના હોઈએ ત્યાં સુધી માન મળે છે,
અને જ્યારે કામ પૂરું થાય, ત્યારે
અપણી કિમત પણ શાંત થઈ જાય છે.
અમે ફરિયાદ નથી કરતા,
ફક્ત શીખી જઈએ છીએ
કે દરેક સ્મિત પાછળ સચ્ચાઈ નથી હોતી,
અને દરેક વચન પાછળ ઈમાનદારી પણ નથી હોતી.
છતાં પણ દિલ હજુ વિશ્વાસ રાખે છે,
કારણ કે દિલ થાકી જાય છે,
પણ નફરત કરવાનું શીખતું નથી.
કોઈ તો હશે,
જે જરૂર માટે નહીં,
પરંતુ આપણા અસ્તિત્વ માટે જોડાશે
અને ત્યારે પ્રેમ શબ્દ નહીં,
પણ શાંતિ બની જશે.
रास्ते मुश्किल हैं तो क्या,
इरादे आज भी ज़िंदा हैं।
कुछ ख़ामोश क़दम हैं,
अगर हम सफल नहीं हैं या हमारा कोई मूल्य नहीं है, तो किसी और को दोष न दें, किसी को न कोसें। आईने में देखें और अपनी गलती ढूँढें। और गलती की...
